Krioprezerwacja tkanek rozpoczęła się od zamrażania spermy drobiu. Miało to miejsce w 1957 roku w Anglii pod kierownictwem dr Christophera Polge. Jeszcze w latach 50-tych zaczęto stosować proces mrożenia wobec ludzkich komórek, czego efektem ostatecznie była ciąża powstałą z wykorzystaniem zamrożonej wcześniej spermy.

Witryfikacja pozwala na osiągnięcie zwiększonego kumulacyjnego odsetka ciąż u pacjentek przystępujących do jednej z technik wspomaganego rozwoju i zmniejszenia kosztów całej procedury. Zamrożone komórki jajowe można wykorzystać, jeżeli pacjentka nie zajdzie w ciążę po podaniu niemrożonych zarodków.

Postęp medycyny i nowe leki onkologiczne oraz coraz większa precyzja w radioterapii powodują, że pacjenci częściej powracają do zdrowia, lepiej znoszą terapie, a ich skutki uboczne są coraz mniejsze. Niemniej jednak, zarówno radioterapia jak i wiele chemioterapeutyków mogą uszkadzać zdolności rozrodcze.

W obliczu tak poważnego problemu, jakim jest wyleczenie choroby nowotworowej, ryzyko wystąpienia niepłodności w wyniku leczenia jest często bagatelizowane i pomijane, zarówno przez lekarzy jak i pacjentów.

Leczenie onkologiczne to ogromny stres dla komórek rozrodczych człowieka. Szanse na zajście w ciąże u kobiet leczonych onkologicznie powyżej 25 roku życia szacuje się na około 5%.

Witryfikacja, inaczej zeszklenie, krioprezerwacja - to proces fizyczny polegający na przejściu ze stanu ciekłego w stan szklisty.

Mrożenie tkanek biologicznych

W przypadku mrożenia embrionów, najbardziej niebezpieczne dla nich jest formowanie się kryształów lodu, które mogą uszkodzić delikatne struktury w ich wnętrzu. Aby tego uniknąć, stosuje się tak zwaną wolną technikę zamrażania. Uszkadzającego komórki zamarzania wewnątrzkomórkowego można uniknąć, jeśli ochładzanie będzie przebiegać wystarczająco powoli, aby odpowiednia ilość wody opuściła komórkę w czasie stopniowego zamarzania płynu pozakomórkowego. Ten czas jest różny dla komórek różnej wielkości i przepuszczalności błon komórkowych dla wody: typowa prędkość ochładzania ok. 1 °C/minutę jest odpowiednia dla wielu komórek ssaków. Prędkość ta nie jest optymalna dla wszystkich organizmów i tkanek.

AMH – nowoczesna ocena rezerwy jajnikowej szansą na kontrolę płodności i skuteczniejsze in vitro

Tempo i warunki dzisiejszego życia wymuszają na kobietach dokonywanie wyboru pomiędzy karierą zawodową a macierzyństwem. Często to właśnie rola matki jest odsuwana na „potem”, a to „potem” może się okazać „za późno”.

Każda kobieta ma indywidualną i ograniczoną ilość komórek jajowych. Powstają one w trakcie życia płodowego, uaktywniają się w okresie dojrzewania i później są już tylko bezpowrotnie tracone. Komórki jajowe, powstałe w życiu płodowym to tak zwana rezerwa jajnikowa na całe życie.

O emocjonalnych i psychologicznych aspektach niepłodności zarówno z punktu widzenia kobiet jak i mężczyzn opowiada dr n.med Bartosz Chrostowski z Centrum Medycyny Rozrodu ARTVIMED.

Światowa Organizacja Zdrowia uznaje niepłodność za chorobę społeczną. Dzieje się tak ze względu na wysoką częstość występowania, jak również niezwykle szeroki zasięg społeczny choroby. Niepłodność nie dotyczy tylko jednego człowieka, ale bezpośrednio dotyka dwoje ludzi, a pośrednio wpływa na ich otoczenie – rodzinę, relacje ze znajomymi i przyjaciółmi, a nawet wydajność pracy. Szacuje się, że częstość występowania niepłodności wynosi ok. 9% (3,5 – 16,9%), z czego 56% par aktywnie poszukuje możliwości leczenia, ale jedynie 22% jest leczonych. Jedynym objawem choroby jest niemożność zajścia w ciążę i posiadania dziecka. W chwili szczęśliwych narodzin można uznać parę za całkowicie wyleczoną, niezależnie od przyczyny, organicznej, czynnościowej czy psychologicznej, wywołującej niepłodność. Jest to chyba jedyna choroba, w której leczenie objawowe może prowadzić do całkowitego wyleczenia. Z tego względu w ocenie skuteczności metod leczenia najważniejsze znaczenie ma tzw. wskaźnik taken home baby, odpowiadający liczbie zdrowych dzieci urodzonych w wyniku zastosowanych terapii.

Huczące od tematów związanych z problemem niepłodności fora internetowe mogłyby wskazywać na to, że w końcu nauczyliśmy się mówić bez obaw o tych sprawach...
Tymczasem prawda jest taka, iż zazwyczaj nie boimy się otworzyć na innych, gdy pozostajemy anonimowi, lub gdy jesteśmy wśród "swoich". Jednak w relacjach z najbliższymi osobami, z którymi stajemy "twarzą w twarz", często okazuje się, że odwagi lub chęci nie starcza, a temat niepłodności wciąż pozostaje w sferze TABU…